Wyznanie

Wyznanie

  piosenka ludowa nie jest jeszcze językiem ojczystym.

jest skrawkiem życia. grudką ziemi pod skórą.

ktoś kto bardzo kocha kwiaty ma własny stół  a na nim obrus

w czerwone róże. ktoś jest bardzo pobożny albo tylko udaje

dlatego nie potrafi śpiewać.

śpiewam o zarośniętych torach kolejowych z martwym

ciemnym wagonem. śpią  w nim głosy robotników i rysunek

ptaka. jego rdzawe skrzydła migoczą w słońcu.

jestem dziewczyną z włosami zwiniętymi w śpiew

niewiadomego koloru. jestem dziewczyną  z matowymi włosami.

śpiewem przyzywam brudne krople deszczu  dzwoniące

w zardzewiałych rynnach.

dwa drzewa które kiedyś były lasem.  kopiec mrówek

z epoki kamienia łupanego zamieniony w cmentarz.

grzebień dziadka w zapomnianym grobie na obcej półkuli.

starego żebraka grającego na akordeonie do wiatru w kieszeni

i resztki wódki w wyszczerbionej butelce.

bańki deszczu zmieniają się w płaską kałużę.  grają na

ostatnich kroplach dzwoniąc o dziwne wzgórze. mogło być

kurhanem dawnego społeczeństwa. całopalne naczynia

pełne płynu do naczyń. czaszka w kształcie plastikowej butelki.

helikopter dokładnie w chwili kiedy mija dach domu.

ostatni liść tego lata – kawałek soczystej zieleni która nadal

oddycha pełnymi płucami. zadżumiony motyl przyklejony

 do muru wsiąka w czerwień cegły. wkrótce spłonie wraz z latem.

trzy madonny na targu kupujące czosnek – moje szalone ciotki

z piosenką ludową na ustach.  jestem ząbkiem w ich czosnku

pachnę  intensywnie gdy śpiewam. jestem czosnkiem

wrośniętym w śpiew kawałka ziemi na ojczystym  polu.