Wiosny

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Kolejne dziecko Marii rodzi się z nieznanego ojca
najgorsze że nie dostała urlopu. na mieście upał
w korytarzach sądu nieprzyjemny chłód.

pięcioletni Pawełek nadwyrężył ramię.
wieczorem kosa księżyca zmiotła część
gwiazd po prawej stronie nieba.
wielka niedźwiedzica płacze.

boczek z targu znów okazał się nieświeży
a Pawełkowi uciekł chomik na drugą stronę
ulicy. kolejni żołnierze wyjechali na wojnę.
wyrywam Pawełkowi z ręki plastikowy pistolet
czuję się usprawiedliwiona.

wieczorem odwiedzam Marię. to dziewczynka.
nie zrobię jej wesela – skarży się – nie będzie
mnie stać. wieczorem gwiazdy wróciły a księżyc
nieco utył z radości. Pawełek cieszy się z nowego
miecza. jutro Dzień Matki. upiekę dla siebie i Marii
tort orzechowy z kremem śmietankowym.


Wiosny
Wczesną wiosną chciałam pójść z dziećmi
do parku obserwować przylot bocianów.
kiedy zmarł papież zmieniłam zdanie.
wybacz mi wiosno. sąsiad sprowadzał
po schodach żonę prosto do szpitala .
niedaleko okna rozwijał się pąk
na gałęzi topoli – pierwszy tamtego roku.

silne wiatry i jeden dom pojawiły się dwie
przecznice dalej. to było następnej wiosny.
zaplanowałam rozważania w parku
ale po drodze spotkałam sąsiadkę obładowaną
zakupami stała pod sklepem niczym bocian
na wyschniętej łące z jedną nogą śmiesznie
podwiniętą podpierała się laską. sąsiad przeszedł
obok jakby nie znał jej nigdy. kocham cię wiosno
gdy pierwszy szpak na jodełce tuli się w zieleń
wzywając słońce.

nad ranem świergot przypomina że za godzinę
ucieknie ostatni autobus. śniłam o tarczy antyrakietowej
nie wiadomo czemu. to teraz i tego roku. o parku
już nie myślę tam nie mogę się skupić. ręce sąsiada
tańczyły wczoraj nad parapetem gdy poprawiał firankę.
sąsiadka nie wstaje z łóżka ma podkrążone oczy
i dziwne sine plamy na przegubach dłoni
patrzy na mały pąk za oknem wysoko na gałęzi
topoli wielbi go. nienawidzę cię wiosno
kiedy znajomi odchodzą przed nadejściem lata.