W rajza po skarb.

W rajza po skarb

Jak yno zaczynają sie feryje zarozki i bajtle i wielcy myślom o dalekich rajzach. Ci, kierzi majom wiyncyj w kabzie mogom wybrać sie fligrym na jaki rajski wyspy za sztyry morza, a zajś inkszym muszom styknyć wywczasy pod starom dobrom gruszom. A kaj bez lato razowali nasi prastarziki? Niykierzi tyż zwiydzali daleki krainy, ale boli i tacy, co wybiyrali się do gor coby szukać skarbow, kierych we skałach skryły diobły i inksze szprytne stwory przed ludzkimi łoczami. Tam, we ciymnych zapadlinach i pod ziymiom wachowały tego złota. Myślicie mono że to som yno bojki? Ale, kaj tam! Nojczynścij wysznupować skarbow wybiyrały sie nasze śląski i słowacki grubiorze, kiere miały doświadczyni w kopaniu pod ziymiom. Niż taki sznupok złota zajechał na koniu, abo i zaszoł piechty we Karkonosze, abo w bardzij niebezpieczne Tatry, piyrsze musioł se narychtować roztoliczne klamory, jak na tyn przikłod świyncono kreda, sznorek naszmarowany wynżowym sadłym i żołciom szczuki, magnes, kiery pokazowoł kaj iść, gromniczno świyczka, loretański dzwoneczek, co łodganio wiatry i rozmańte pisma z zażegnowaczkami, coby diobły łodegnać. Miejsce, kaj dioboł skroł złoto szło poznać po tym, że niy rosła tam trowa,  naokoło czuć boło siarkom, a jak człowiek tam stanył zaroz szkuty mu ze strachu zaczyny tyczeć, a serce prało jak łopyntane. Po drodze trza boło uważać coby niy napotkać Żmoka podanego do kury, abo Groglica, kiero zbijo w lesie, na łąkach zajś Połednicy i małego diobołka Jaroszka. Złotych rud wachowoł Permonik, abo jeszcze gorszy, som Rubecal, kiery Karkonoszami rządzioł. Prawdziwy sznupok skarbu niy wylynkoł sie jednak diobłow, ani wysokich skał. Toż pamiyntejcie, jak bydziecie latoś w gorach to zajrzijcie na kamiynie, a mono ujrzycie tam jeszcze jaki znaki, kiere wydziyrały na nich sznupoki.. A jak już taki znak znojdziecie, a kole niego miejsce, na kierym niy rośnie trowa, ani stromki, obroćcie sie sztyry razy na piyncie i powiydzcie głośno tako zażegnowaczka:

„Zażegnowom cie skarbie

zażegnowom cie przeklynty kruszcu

nakazuja ci dziuro diobelsko

cobyś sie zarozki odymkła.”