Elefant

Elefant.

Elefant mo wielki jak dwie chadry uszy,
fachluje sie nimi, jak przidzie czas suszy
I niy widzi bardzo, co mo pod szłapami.
Wcale sie niy tropi małymi mrowcami
co lotajom w piosku, ani chrobokami
tyż sie niy przejmuje. Niy słocho uszami
Jak szuszczom we piosku i klupjom we trowie,
choć mo wielki uszy na wielkucnej glowie.
Trompeta mo wielko. Tulto z rzyki woda,
leje niom do gymby – tako mo wygoda.
Ale niy uwidzi małej rybki w wodzie
I czasym jom wciągnie ku swoji wygodzie.
Niy chce ś niom nagrować, ani jom szterować,
chce sie yno obloć i wodom napować.
Mo elefant skora twardo choćby cegła.
Niy przeżgo tej skory łoset, ani jegła.
Toż coż go łobchodzi jak przilegnie mucha?
Niy idzie przirownać jom do jego brzucha!
Nic elefant niy wiy, ani wiedzieć niy chce,
a ta mucha wcale w brzuch go niy połechce.
Ja, wielki małego pojąć niy poradzi,
chociaż mono wcale mały mu niy wadzi.
Toż na elefanta niy gorszcie sie dzieci.
On tyż mo utropy. Życi my niy leci
tak prosto ze kympki, jak tuplikujecie.
Bo kaj, na tyn przikłod, wielkigo skryjecie?
Tako mało mrowca wlezie i do kwiotka.
A co z elefantym? To darymno godka!
A jak wiela jodła takimu potrzeba!
A jodło żodnymu niy śleci se z nieba!
A jak wiela wody potrzeba takimu!
Lepszy niy zowiścić se jedyn drugimu.