Danuta spotyka się z przyjaciółkami

Danuta spotyka się z przyjaciółkami                       

przechodzą przez nią ich mężczyźni jak przez słup światła.

ich dzieci mieszkają w jej brzuchu. robi się tam tłoczno.

pomieszczenie szarzeje od ich wyzwisk trosk i namiętności.

przy okrągłym stoliku w małej kawiarence siedzą sobie

ich aniołowie. piją kawę. nie ma już miejsca dla kobiet

przytwierdzonych do podłogi. karłowate złośliwe demony

znaczą na ich twarzach kolejne rysy. oznaczają czas

za pomocą zmarszczek i dołów pod oczami.

Danuta rozmawia z aniołami. tylko one widzą przez światło.

na resztce trawnika za szybą przycupnął czarny robak.

rozprostowuje sztywny pancerzyk. czyści go w kropelce rosy.

Danuta uświadamia sobie że są przyjaciółmi. rozmawiają bez słów.

dzielą się ciepłem. robak odwraca się przodem. długo patrzy

jej w oczy aż staje się szybą. rozmowy jej przyjaciółek

nie kaleczą już uszu. rozprostowuje skrzydełka jak tamten robak.

kawa przestała jej smakować. tęskni do błota na własnym

podwórku. mężowie i kochankowie tamtych kobiet toczą

między sobą boje w jej mózgu. po powrocie spłucze ich w toalecie.

zamknie na klucz swoje puste łono. zatrzaśnie wrota powiek

zabierze tam tylko robaka w czarnym garniturze nim stanie się

jej kochankiem. rozbierze go z pancerzyka i będzie pieścić

jego czułki przez długie namiętne sny samotnych nocy.