Antoni

Antoni

siadywał zazwyczaj na kawałku kłody wraz z aniołami

pod zagajnikiem. kleiły się do niego albo kłóciły

prowadząc dyskusje niezrozumiałe dla chwytających się

życia jak brzytwy albo odbicia obcasa na wilgotnym piasku.

gubiły pióra które obficie zalegały pobliską łąkę.

tylko on był na tyle mądry i na tyle głupi na tyle stary dla

świata i na tyle świeży dla wieczności by czynić honory

gospodarza zgromadzenia. jedynie owady rozumiały

co nieco z tej niemej mowy dwóch światów – widzianego

okiem które proste kontury rozróżnić tylko zdoła i

niewyczuwalnego dla zjadaczy tego co da się przegryźć

przemielić i skonsumować.

nazywany powszechnie głupkiem nie potrzebował już

strawy dla ciała  lecz nikt tego nawet nie zauważył

nikt nie wyczuwał zapachu unoszących się mgieł a tylko

one świadczyły o tym że tu kurczył się wszechświat.

wieczność trwa jednak w każdym czasie naszego istnienia

i trwać będzie gdy zabierze go w szeregi

niewidzialnych. być może przyjdzie tu potem ktoś kto

usiądzie na kłodzie  może nawet wyczuje zapach aniołów

ale czy będzie na tyle mądry i na tyle głupi by słyszeć ich mowę.