Danuta pieści liście

Danuta pieści liście.                        

jeszcze pulsują w nich żyłki nerwów.

skóra na nich wiotczeje przedwcześnie

marszczy się brązowieje.

Danuta nawilży je deszczem. natłuści

sadzą z pobliskiego komina.

Danuta pieści liście. wklepuje w nie krem

z własnego podwórka zmieszany

z tęsknotą za utraconą młodością.

na warkoczach gałęzi siedzi jesień.

uśmiecha się głupkowato choć liście

rozrywa od środka niemy krzyk dusz nadal

zielonych. siedzą tam jak dzieci w łonach matek.

Danuta pieści liście. wie że nikt nie wyjdzie

po nią do sadu. nikt nie pomoże szukać

zgubionego pantofelka. liście pofruną

jak kartki ze starego pamiętnika. deszcz

spłucze z nich rdzawy nalot przedwczesnej

starości. ostatni dzień jesieni oznacza śmierć.