Nie da się wejść głębiej niż do środka serca

Nie da się wejść głębiej niż do środka serca.

ciało jest jej domem. chce zaprosić do niego drugiego człowieka.

może wykiełkuje w środku  nasieniem. wyrośnie drzewem.

korzeń zakotwiczy w trumnie wypełnionej przeszłością.

wyjdzie przez usta koroną z cierni. poranią jej język i powie

że jest taka  jak na zdjęciu z dzieciństwa. oboje powiedzą że teraz

nie mogą bez siebie żyć ale pewnego dnia nie poznają się na ulicy.

będą patrzeć sobie w oczy martwym wzrokiem.  tak powie widząc

w lustrze kobietę kruchą jak porcelanowa lalka.

Krajobraz po wstrząsowy.

wybuch w kopalni rozerwał tęczę na kawałki.

od tej pory więcej jej tu nie widziano.

cząstki  barw odeszły do innych dalekich jasności.

nikt już nie przejdzie po rozszarpanym moście.

wyłom po tęczy zarósł szarą brudna mgłą.

czasem przebija się przez nią kleiste jak kisiel jabłkowy słońce

- oziębłe i ciche jak grudniowa noc.

w samym środku wiosny pomiędzy drobinami mgły

suną ciężkie przeźroczyste cienie dalekich chmur.

od ich groźnych pomruków milkną ptaki.

chowają się w zagłębieniach kominów by tam

wysiadywać kalekie pisklęta nie nadające się do wysokich lotów.

pod kominem chora z tęsknoty niezdolna do miłości kobieta

zbiera ziarenka tęczy do plastikowego worka.

wie już że będzie musiała poświęcić resztę swojego życia

na ich odnalezienie. wierzy jednak że uda jej się

uwolnić tutejsze ptaki.  a wtedy nareszcie zobaczy

prawdziwe żółte słońce na zadymionym niebie.