Dwa kamraty

kopalnia po śląsku

Byli se roz dwa kamraty,

kierzi żyli jak brat z bratym.

Już jak łoba byli mali,

to do kupy się trzymali.

Jedna trzesnia przekrowali,

jednym balym se ciepali,

jedyn heft do kupy mieli,

używali jednych breli.

I tak dycko se godali,

kiedy jeszcze byli mali

- Jak urosnom z nas już chłopy,

to pójdymy do roboty

i na gruba się przijmnymy-

hajerami łostanymy.

Tak sie stało, jak godali.

A co potym boło dalij?

Jak sjechali już na spodek

zakludzono ich na przodek.

Wszyndzi maras, wszyndzi  cima,

łokiyn, ani dźwiyrzi ni ma

i trza ciepać łopatami,

choć ze strachu galotami

łobum prało, że sromota.

Aż popuścioł po galotach 

jedyn kamrat i tak dżisnył,

choćby kulok z wiyrchu piznył,

abo ring popuśioł cały.

A galoty sie stargały.

Drugi kamrat tak sie zlynknył,

że ze strachu praje klynknył.

Potym puscioł sie chodnikiym

i uciekoł z wielkim rykiym,

a kamrata smoloł w przodku.

Tela o kamractwie godki.

Bo już starki powiadały,

jak do kupy sie spotkały,

że kamraty, co se przajom

nigdy sie niy łopuszczajom 

w biydzie, w przodku i w chodniku.

To zasada je gónikow.