Więzienie

Więzienie

ktoś patrzy w głębinę studzienki kanalizacyjnej.

świecą w niej oczka zardzewiałych kluczy

I kotyliony bilonu – kawałki życia za kratami.

ktoś widzi twarze więźniów znikające we mgle.

czuć dymem z papierosów albo siarką z piekła.

Danuta milczy                                    

za oknem mruga tylko śnieg. nawet czerwony kogut zamknął

zielonkawe światełka oczu. w pokoju cisza rozjaśnia tęczę

śnieżnej poświaty.

w przytulnym jasnym domu za miedzą przykucnęła 

pod łóżkiem choroba. Danuta widzi białe plamy na ścianie

podobnie jak człowiek który właśnie zdjął różowe okulary.

oboje nie poddają się prawu ciążenia. fruwają wraz z płatkami śniegu.

są podobni kształtem. oboje są gwiazdkami na ciemniejącej

kopule nieba. oboje mijają przeźroczyste ptaki.

jednak Danuta jest tu cudzoziemką która zbyt wcześnie zawisła

pomiędzy podwórkiem a chmurą rozpłaszczoną nad horyzontem.

musi więc wrócić za stół gdzie leży chleb i rozgrzewająca herbata

z dodatkiem cynamonu. Danuta milczy.

Danuta idzie na przyjęcie                                    

niechciana muzyka siedzi sobie w kącie

słowa  przetaczają  się obok jej uszu.

niektóre łaskoczą ją po małżowinach.

przygląda im się z ciekawością.

widzi jak ludzie rzucają nimi po pokoju.

słowa odbijają się od sufitu i spadają w dół

zasłaniając światło. może któreś włoży sobie w usta.

połknie go  jak ziarno by wykiełkowało.

może zaniesie go do domu i ugotuje z niego rosół

albo dołoży do porannej modlitwy.

Danuta obrabia słowa. w blasku świec

jej ubranie błyszczy jakby miało spłonąć.

pewna jej część wyszła już przez ścianę.

wraz z niechcianą muzyką pójdą na własne

przyjęcie. Danuta połknie muzykę jak ziarno

albo wygładzi ją jak poduszkę albo odda

ją  innym ludziom na pożarcie.

a może rzuci nią o sufit żeby spadła

z wielkim hukiem. żeby nabrała mocy.