Kalita i dioboł

Kalita i dioboł

Kiedy ciotka Klemyntyna jeszcze dziywkom boła

do jednego dospodorza na słożba chodziła.

Zwoł sie łon Kalita i boł bezbożnikiym,

krziż wyciepoł, zaroł w ziymia i zdeptoł strzewikiym,

ciotce zajś zakozoł chodzić do kościoła,

a łona Kality łokropnie sie boła.

Aż kiedyś w niedziela gardina wiyszała,

naroz jakoś bryczka pod płot zajechała.

Sztyry czorne konie stowajom u bramy

i wysiodo se panoczek piyknie pozbiyrany

w dłogim, czornym mantlu. Lezie do pojstrzodka,

toż wartko Kality leci wołać ciotka.

Wlazuje gospodorz, z panoczkiym sie wito,

a dyć ze strzewika wylazło kopyto.

Zejrzała to ciotka, ślazła do piwnice,

bo tam skryła przed Kalitom kiejś sztyry gromnice

i mało flaszeczka ze świynconom wodom,

toż łapła jom wrtko i leci zajś do dom.

A tam dioboł syjmnył mycka i wylazły rogi,

ciągnie se Kality, już som wele drogi.

- Ratuj moja dusza Pon Boczku kochany!-

- chalace Kalita cołki ubeczany.

Ale dioboł ciągnie wiela sił w kopytach.

- Niy ucieczesz z piekła już panie Kalita!

Wtym ciotka go wodom świynconom skropiła

i praje w kopyto diobelski trefiła.

Lodpadło kopyto, śleciało na zola,

a dioboł zaryczoł i uciyk bez pola.

Oddychnył Kalita i ciotce dziynkowoł,

bo kieby ni łona porwoł by go dioboł.

Sztyjc potym już rzykoł od tej strasznej chwili,

a ludzie kopyto do stroma przibili.

Już dycko wisiało se na starej sośnie

i wisi po dziś dziyń, eli strom tam rośnie.