Wilkołak

Wilkołak                                                                    

Kiery widzioł wilkołaka jak loce po nocy?

Łon co łapnie do pazurow, zaroz zadławoczy.

Jak miesiączek, choćby krepel na niebo sie skludzi,

to zeżyro wszelko gowiydź, a czasym i ludzi.

Rokow tymu bydzie dziesiynć, jak w chałpie przi lesie

miyszkoł karlus jedyn młody, szwarny Wala Wiesiek.

Chcioł sie żynić z Filomynkom co mu boła rada,

coż, kie przoła mu Maryjka, cera łod somsiada.

Sztyjc lotała na zolyty, strojiła sie sztyjc,

niy zaglondoł na to Wala, bo ji niy przoł nic.

Ja, niy bydziesz ty karlusie Filomyny pieścić,

hned łobejrzisz jak Maryjka poradzi sie pomścić.

Poszła dziołcha ubeczano do starej Waloszki,

tej, co warzi z żab i zielo roztomańte proszki

i prziniosła łod ni szlajfka dłogo i czerwiono.

- Wejź jom synku na pamiątka, bo miłość skończono,

noś na karku, a niy byda już lotać ku ciebie,

wejź se swoja Filomyna, żyj se ś niom jak w niebie.

A na dworze już sie ćmiło, miesiączek sie miynioł,

karlusowi sierść wyrosto, we wilka sie zmiynio.

I po lesie łodtąd tyroł, kogo dopod zbijoł

i ze zwierząt i ze ludzi wszystka krew wypijoł.

Jak sie stracioł, Filomyna w końcu sie wydała,

a ta chałpa, w kierej miyszkoł blank sie rozleciała,

zajś Maryjka kiedyś dopod i zadusioł w lesie.

Tak, roz wiosna, roz je lato i zajś mokro jesiyń.

Aż sie szlajfka, ta ze karku w końcu rozleciała

i na krzoku kiejś jak lotoł blank zgnito została.

Wtynczas zajś sie stoł człowiekiym, downym Wieśkiym Walom,

niy boł łodtąd już poddany złym mocom i czarom.

Kiery widzioł wilkołaka jak loce po nocy,

niech przidziwo mu sie dobrze, bo mo ludzki łoczy.