Stacje I i XIII

Stacja I

Stary człowiek zagląda do szafy. nie widzi w niej białej koszuli

ktoś skazał go na śmierć już przy urodzeniu dlatego siedzi 

na skraju łóżka.  stary człowiek zażywa tabletkę przeciwbólową.

 przez otwarte okno słyszy stukanie dzięcioła jakby ktoś odliczał godziny .

w swojej szafie trzyma czarny garnitur. szafa jest zawsze otwarta .

stary człowiek siedzi na skraju szafy.  mówi że przy urodzeniu został

skazany na śmierć .

za oknem mały jeż zwija się w kulkę.  mówi że jest nieśmiertelny

kiedy napręża kolce. stary człowiek siedzi na skraju  snów.  w jego szafie

 od dawna czeka śnieżnobiała koszula. on jednak dostrzega tylko czarny garnitur.

 ktoś właśnie umywa ręce.  ktoś zamyka szafę.  klucz wyrzuca

do studzienki kanalizacyjnej. mieszka w niej pani śmierć. jest tam ciemno

i cicho.

 nikt nie przeszkadza pani śmierć kiedy zagląda do szafy.  pani śmierć liczy

śnieżnobiałe koszule i czarne dobrze skrojone garnitury. Pani śmierć

zagląda do szafy.

Stacja XIII

ktoś kiedyś przebił ci bok za pomocą plastikowej rurki.

ktoś próbował zamrozić ci krew w żyłach za pomocą lęku.

chciałeś przetłumaczyć radość cierpienia

kiedy ktoś pochylał się nad twoją twarzą widząc tylko światło.

jesteś rzeką.  nie można jej zwijać  ani przesuwać.

ktoś wiele razy próbował kalać jej nurt.

ktoś nadal przechodzi na drugi brzeg.  brodząc

rani własne ciało – kropla krwi miesza się z kroplą potu.

ktoś zlizuje swój ból.  czy potrafisz rozłożyć ramiona

nie poddając się prądom?  iść po ruchliwej ulicy

z zawiązanymi oczami. pokochać cudze historie

odwracając wzrok od własnego życia .

rozkładasz ramiona jak skrzydła. jesteś przeźroczystym ptakiem

który spadł z drzewa. inni patrzą na ciebie z dołu stojąc nad tobą.

nikt nie zdoła cię okaleczyć  kiedy wkraczasz w ciemny chłód

ukryty w jaskiniach  twoich gasnących oczu.