Stacje V i XIV

Stacja V

mężczyzna wydawał się być skrawkiem

brudnego materiału. a jednak jego bezwładna

dłoń  poruszyła gwiazdy. niebo opadało w dół

a jego ból wszedł w moje trzewia.

noc była spokojna jak ten mężczyzna i tylko

w moich trzewiach coś poruszało się niespokojnie.

podniosłam to w górę nie ruszając się z miejsca.

dalekie światła reflektorów prześwietliły mnie

I byłam zdjęciem rentgenowskim. zlepkiem kości

ukrytych pod brudną szmatą jak ten nieznajomy

mężczyzna który był moim bratem.

Stacja XIV

zamykając w powłoce gleby zawsze będziesz siewcą.

bo wszystko ma początek w ziemi i wszystko do niej powraca

by mógł powstać zupełnie nowy twór.

nawet skała nie powstrzyma rzeki. zawsze znajdzie sobie

szczelinkę nadziei. kiedy odchodził twój ojciec myślałeś

że nigdy już nie spojrzysz mu w oczy.

teraz sam jesteś własnym ojcem i ojcem swoich dzieci.

może kiedyś ktoś spojrzy w czyjeś oczy i zobaczy w nich

twoją miłość i ból i całe twoje człowieczeństwo.

kiedyś ktoś zamknął w ziemi ziarenko. kiedyś ktoś zamknie

w ziemi ziarno jego ziarna bo miłość i ból będą płodami ziemi

dopóki będzie istnieć jakaś mała grudka.