- Podciep
Ja, terozki to sie baby młode dobrze majom,
weznom bajtla do wozyka i w parku hurdajom,
wrażom nupel i se dżiszczom sztyjc ze sąsiadkami,
a niy muszom dzieci bronić przed czarownicami.
A jo jeszcze to pamiyntom, jak żech boła mało
wtedy jednej babie wiedźma bajtla podciepała,
a zaczyno się niewinnie. Matka szła do pola,
dzieć se społ we kolybeczce, pierzinka go grzoła,
ptoszki piyknie mu za łoknym ćwiyrkały do ucha,
ucholkała go buczyniym pszczoła, abo mucha,
toż se piykne miywoł śniki. Matka sie niy boła
że łobudzi sie zarozki, we ćwikli se ploła.
Ale pora już na blacha poprzistawiać garce,
bo trza łobiod już rychtować – spomniało sie matce.
Prziszła nazod do tej izby kaj dzieciątko spało,
naroz wejrzi, a w kolybce stworzyni leżało
bardzo szpetne, sztyry szkuty, małe zgnite zymby,
brzuch bachraty i śmierdziało mu łokropnie z gymby.
- O loboga! Kaj mój bajtel?! – klupie serce matki-
- Mom podciepa we kolybce, leca do somsiadki!
Prziszła Truda, mądro baba i tak zaroz godo
- To je podciep czarownicy! Lyj go zimnom wodom!
Wejź też z mietły łostro witka i pier wiela wlezie,
mono czarownica przidzie, podciepa se weźnie!
Żol fest boło prać boroka, bo ryczoł łokropnie,
ale jak go niy wyrzazo swojigo niy dopnie.
Łod tych rzazow już czerwione pryngi mo podciepek,
aż tu z siyni kieryś woło: - Swojigo se zepier!
Łotworzyły sie fol dźwiyrze, cojś w nich zaszuściało
i matczyne cojś dzieciątko do izby wciepało.
Łapła matka fest szczynśliwo flot na rynce syna
i zaglondo, a w kolybce podciepa już ni ma.
Wziyna nazod czarownica swojigo potwora,
ale bajtla matki witkom tyż srogo zeprała,
bo mioł same siwe pryngi i dlogo boł chory,
mazidłami z zioł kozały lyczyć go dochtory,
ale wyros na piyknego synka, postawnego,
wszystki lipsty na zolyty lotały do niego.
Teklin starzik pszczoły mioł, kierym fest, ale fest przoł. W rownej raji hule stoły wele chałpy, a w nich pszczoły. Pszczoły tak starzika znały, że go yno niy szczypały. A w kumorze miodu beczka, pojodała go Tekleczka, przichodzili ludzie ze wsi, bo starzikow miod nojlepszy. Krauza dycko kupowali, kosztowali, wychwolali. Na wilijo roz się miało, w zimie pszczoły w hulu spały. A w wilijo, to padajom, że zwierzynta se godajom, gospodorzi obgadujom, czy tyż dobrze ich futrujom. Ale żodyn niych niy słocho, lepszy gażom zaciść ucho, kto podsłyszy, niy dożyje do tyj na bezrok wilije. Ale starzik chcieli wiedzieć, Jak się w hulu pszczołom wiedzie. Czy go chwolom? Czy mu przajom? Co tyż ło nim se godajom? Po wiliji familijo na pastyrka już się zbiyro. Ale starzik jakoś zwlyko, przeca kościół je daleko, a we krziżu fonsok łupie, lepszy zostać se w chałupie. Po pastyrce Tekla idzie, a na fol łotwarte dźwiyrze. Szuko łociec, matka, oma, bo starzika ni ma w doma. Aż tatulek szoł ku pszc...
Komentarze
Prześlij komentarz