Przejdź do głównej zawartości

Czasym diobły sie przydajom

Czasym diobły sie przydajom


Czasym diobły sie przidajom.

Wiycie, terozki na świecie,
to aut tela niy znojdziecie
wiela kiedyś diobłow boło,
jako ludzi moc kusiło .
Kole dobłow- tych łokropnych
boło mocka myńszych, drobnych
wodnych, leśnych i kudłatych,
blank ryszawych, takich w łaty,
a nojwiyncyj czornych fest.
Teroz to ich mało jest
bo ich ludzie niy wołajom.
 Kiejś to czynsto sie godało :
„ Ach do czorta!”, „Ach do dioska!”
 – i już dioboł mynczoł wioska,
abo chałpa sztyjc nawiydzoł
i śnik z powiek ludziom spyndzoł.
A boł taki Jorg Watoła,
co sztyjc yno pioł gorzoła.
Choć padajom, że we flaszce,
we kieliszku, abo w glasce
kaj gorzałka na dnie leży
 czorny dioboł [kto chce wierzi],
to niy widział go tyn Jorg.
Pioł gorzałka cołki rok!
A mioł  baba piykno, miło,
 życi fest jom doświadczyło
przi pierzińskim ożyroku,
co boł krzyźby roz do roku.
Aż padała w końcu: „Dość !
Dom jo ci pieronie w kość! „
I oblykła kożuch krympy,
na kark dała dwie knisztrymfy
i fuzekla czorno wziyna
i zrobiła ś ni czupryna.
Troszka słomy, gutaliny,
krymy, piyrzo ze pierziny
i z momyntki łogon dłogi.
Poszła na rozstajne drogi
wele karczmy i tam czako
choćby czorno mara jako.
Jak zawrzili karczma w nocy
Jorg ożarty du dom kroczy.
Naroz widzi ktojś tam stoji,
stanył chłop, bo fest sie boji.
Dyć zaglondo- czorny dioboł,
rogi, kożuch, dłogi łogon.
- Ty pierziński ożyroku!
Już powiesza cie na hoku!
Zrobia zaroz tu fojera
i ze skory cie łobiera!
Byda cie widłami bod,
a ze skory zrobia hut
i pochwola sie kamratom,
że to z ciebie! Coż ty na to?
Podyndź bliżyj pora krokow,
co naboda cie na hoku!
- Jezderkusie !- ryczy chłop
- Każ tyn dioboł mie tu znod!?
Zlituj Boże sie kochany,
wiym żech dzisio je naprany,
ale łoszczyndź życi, prosza,
a już nigdy Cie niy zgorsza
i gorzołki sie niy chyca.
Jutro byda siyk pszynica,
a pojutrze ciepoł gnoj,
yno łoszczyndź Boże mój!
Wtedy cofnył sie tyn dioboł,
a Watoła lecioł do dom.
I tak wartko du dom gnoł
choćby skrzidła jaki mioł.
Flot wykrzyźbioł, rzykoł fest.
Teroz chłop porządny jest!
Starzi ludzie powiadajom:
Czasym diobły sie przidajom.


Komentarze

Gwara śląska najgryfniejsze wlazowania

Kuloki i hajcongi

Jak już przidzie styczyń to praje dycko je bioło za łoknym, aże bioło, autami ludzie niy poradzom wyjechać ze swojich placow skuli śniegu, a kaj człowiek sie yno niy podziwo, lotajom ludziska po szesyjach z roztomańtymi hercowami i inkszymi łopatami i łodciepujom te wielki hołdy. Wszyndzi je gładko i trza dować pozor jak sie idzie we ważnej sprawie na klachy do somsiadki, abo do roboty. A jak je zima w chałpach! Trza hajcować we wszystkich piecach, bo inakszy pazury łod mrozu ulatujom. Jo dycko myślach że nojlepszy sie majom ci, kierzi miyszkajom na blokach, bo dycko majom ciepło, niy muszom sie marasić wonglym, ani wachować piecow, coby w nich niy zagasło, ale ostatnio słysza, że i na blokach ni ma tak blank dobrze, bo bezmała som tam jakiś haje o liczniki przi tych fojercongach. A zajś jak kiery miyszko we swoji chałpie, to musi już na jesiyń sie o wongel starać, a w zimie niy umi se bez żodnej komedyje ponść z chałpy, bo zarozki we piecu zagaśnie i kaloryfer zamiast parzić po puk...

Starzikowe pszczoły

 Teklin starzik pszczoły mioł, kierym fest, ale fest przoł. W rownej raji hule stoły wele chałpy, a w nich pszczoły. Pszczoły tak starzika znały, że go yno niy szczypały. A w kumorze miodu beczka, pojodała go Tekleczka, przichodzili ludzie ze wsi, bo starzikow miod nojlepszy. Krauza dycko kupowali, kosztowali, wychwolali. Na wilijo roz się miało, w zimie pszczoły w hulu spały. A w wilijo, to padajom, że zwierzynta se godajom, gospodorzi obgadujom, czy tyż dobrze ich futrujom. Ale żodyn niych niy słocho, lepszy gażom zaciść ucho, kto podsłyszy, niy dożyje do tyj na bezrok wilije. Ale starzik chcieli wiedzieć, Jak się w hulu pszczołom wiedzie. Czy go chwolom? Czy mu przajom? Co tyż ło nim se godajom? Po wiliji familijo na pastyrka już się zbiyro. Ale starzik jakoś zwlyko, przeca kościół je daleko, a  we krziżu fonsok łupie, lepszy zostać se w chałupie. Po pastyrce Tekla idzie, a na fol łotwarte dźwiyrze. Szuko łociec, matka, oma, bo starzika ni ma w doma. Aż tatulek szoł ku pszc...

Przepisy po śląsku - Pikelsznita

Pikelsznita z ajerkoniakiym Pieczymy dwa biszkopty w bratrule – jedyn bioły i jedyn kakaowy. Oba mażymy ajerkoniakiym. Bierymy liter mlyka i warzymy dwa budynie śmietonkowe, mogymy tam dosuć trocha wanilie. Do krymu dodować po troszce ubitego fajnie masła, kierego bierymy kole szterdzieści deko. Sztyjc miyszać, coby sie cfołki niy porobiły. Krym mazać hrubo miyndzy biszkopty polote ajerkoniakiym i trocha po wiyrchu. Jak kiery rod, to może se to pomazać z wiyrchu polywom szekuladowom.