Przejdź do głównej zawartości

O Kubie co przoł grubie

O Kubie co przoł grubie

Jeśli kiery fest przibadze do swoji roboty,
to niy umi sie ś niom rozyńść na pyndzyji potym.
Przidarziło sie to kiedyś Kubie Twardoniowi,
co na rydułtowskij grubie szterdzieści lot robioł
i jak prziszło do pyndzyje mu sie przirychtować,
to na duszy boło ciynżko z grubom sie rozstować.
Przilazowoł sztyjc pod brama z chłopami klaprowoł,
a strażnika o nowiny grubski wypytowoł.
Aż kiejś w zimie prziszła słabość i ciynżko choroba,
z łożka sie niy idzie ruszyć, ledwo dźwigo głowa.
Pociś babo mie ku łoknu – pado cicho Kuba –
mono zza gardiny zejrza moja staro gruba.
Jak sie łoczy zawiyrały i śmierć dusza brała,
to sie sztolnia rydułtowsko Kubowi stawiała
i powiado: - Jo mom jedno, łostatni życzyni,
coby zejrzeć taśma z wonglym i z szarym kamiyniym,
coby chodnik niski zejrzeć i hełmu pomacać,
chciołbych choćby i po śmierci na gruba powracać.
I tak umrzył Kuba stary, co tak grubie przoł,
w truła kamrat mu spod szybu konszczek wonglo doł.
A po jakimś czasie chłopy powiadały,
że w szoli i w przodku Skarbnika widziały.
Łostrzegoł grubiorzi dycko przed zawałym,
abo cofnył kogo przed wonglo kawałym,
chodzioł po chodnikach rydułtowskij gruby,
a podany z gymby dojść fest boł do Kuby.
Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Gwara śląska najgryfniejsze wlazowania

Kuloki i hajcongi

Jak już przidzie styczyń to praje dycko je bioło za łoknym, aże bioło, autami ludzie niy poradzom wyjechać ze swojich placow skuli śniegu, a kaj człowiek sie yno niy podziwo, lotajom ludziska po szesyjach z roztomańtymi hercowami i inkszymi łopatami i łodciepujom te wielki hołdy. Wszyndzi je gładko i trza dować pozor jak sie idzie we ważnej sprawie na klachy do somsiadki, abo do roboty. A jak je zima w chałpach! Trza hajcować we wszystkich piecach, bo inakszy pazury łod mrozu ulatujom. Jo dycko myślach że nojlepszy sie majom ci, kierzi miyszkajom na blokach, bo dycko majom ciepło, niy muszom sie marasić wonglym, ani wachować piecow, coby w nich niy zagasło, ale ostatnio słysza, że i na blokach ni ma tak blank dobrze, bo bezmała som tam jakiś haje o liczniki przi tych fojercongach. A zajś jak kiery miyszko we swoji chałpie, to musi już na jesiyń sie o wongel starać, a w zimie niy umi se bez żodnej komedyje ponść z chałpy, bo zarozki we piecu zagaśnie i kaloryfer zamiast parzić po puk...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Starzikowe pszczoły

 Teklin starzik pszczoły mioł, kierym fest, ale fest przoł. W rownej raji hule stoły wele chałpy, a w nich pszczoły. Pszczoły tak starzika znały, że go yno niy szczypały. A w kumorze miodu beczka, pojodała go Tekleczka, przichodzili ludzie ze wsi, bo starzikow miod nojlepszy. Krauza dycko kupowali, kosztowali, wychwolali. Na wilijo roz się miało, w zimie pszczoły w hulu spały. A w wilijo, to padajom, że zwierzynta se godajom, gospodorzi obgadujom, czy tyż dobrze ich futrujom. Ale żodyn niych niy słocho, lepszy gażom zaciść ucho, kto podsłyszy, niy dożyje do tyj na bezrok wilije. Ale starzik chcieli wiedzieć, Jak się w hulu pszczołom wiedzie. Czy go chwolom? Czy mu przajom? Co tyż ło nim se godajom? Po wiliji familijo na pastyrka już się zbiyro. Ale starzik jakoś zwlyko, przeca kościół je daleko, a  we krziżu fonsok łupie, lepszy zostać se w chałupie. Po pastyrce Tekla idzie, a na fol łotwarte dźwiyrze. Szuko łociec, matka, oma, bo starzika ni ma w doma. Aż tatulek szoł ku pszc...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Przepisy po śląsku - Pikelsznita

Pikelsznita z ajerkoniakiym Pieczymy dwa biszkopty w bratrule – jedyn bioły i jedyn kakaowy. Oba mażymy ajerkoniakiym. Bierymy liter mlyka i warzymy dwa budynie śmietonkowe, mogymy tam dosuć trocha wanilie. Do krymu dodować po troszce ubitego fajnie masła, kierego bierymy kole szterdzieści deko. Sztyjc miyszać, coby sie cfołki niy porobiły. Krym mazać hrubo miyndzy biszkopty polote ajerkoniakiym i trocha po wiyrchu. Jak kiery rod, to może se to pomazać z wiyrchu polywom szekuladowom.
Prześlij komentarz
Czytaj więcej