Przejdź do głównej zawartości

O Kubie co przoł grubie

O Kubie co przoł grubie

Jeśli kiery fest przibadze do swoji roboty,
to niy umi sie ś niom rozyńść na pyndzyji potym.
Przidarziło sie to kiedyś Kubie Twardoniowi,
co na rydułtowskij grubie szterdzieści lot robioł
i jak prziszło do pyndzyje mu sie przirychtować,
to na duszy boło ciynżko z grubom sie rozstować.
Przilazowoł sztyjc pod brama z chłopami klaprowoł,
a strażnika o nowiny grubski wypytowoł.
Aż kiejś w zimie prziszła słabość i ciynżko choroba,
z łożka sie niy idzie ruszyć, ledwo dźwigo głowa.
Pociś babo mie ku łoknu – pado cicho Kuba –
mono zza gardiny zejrza moja staro gruba.
Jak sie łoczy zawiyrały i śmierć dusza brała,
to sie sztolnia rydułtowsko Kubowi stawiała
i powiado: - Jo mom jedno, łostatni życzyni,
coby zejrzeć taśma z wonglym i z szarym kamiyniym,
coby chodnik niski zejrzeć i hełmu pomacać,
chciołbych choćby i po śmierci na gruba powracać.
I tak umrzył Kuba stary, co tak grubie przoł,
w truła kamrat mu spod szybu konszczek wonglo doł.
A po jakimś czasie chłopy powiadały,
że w szoli i w przodku Skarbnika widziały.
Łostrzegoł grubiorzi dycko przed zawałym,
abo cofnył kogo przed wonglo kawałym,
chodzioł po chodnikach rydułtowskij gruby,
a podany z gymby dojść fest boł do Kuby.

Komentarze

Gwara śląska najgryfniejsze wlazowania

Kuloki i hajcongi

Jak już przidzie styczyń to praje dycko je bioło za łoknym, aże bioło, autami ludzie niy poradzom wyjechać ze swojich placow skuli śniegu, a kaj człowiek sie yno niy podziwo, lotajom ludziska po szesyjach z roztomańtymi hercowami i inkszymi łopatami i łodciepujom te wielki hołdy. Wszyndzi je gładko i trza dować pozor jak sie idzie we ważnej sprawie na klachy do somsiadki, abo do roboty. A jak je zima w chałpach! Trza hajcować we wszystkich piecach, bo inakszy pazury łod mrozu ulatujom. Jo dycko myślach że nojlepszy sie majom ci, kierzi miyszkajom na blokach, bo dycko majom ciepło, niy muszom sie marasić wonglym, ani wachować piecow, coby w nich niy zagasło, ale ostatnio słysza, że i na blokach ni ma tak blank dobrze, bo bezmała som tam jakiś haje o liczniki przi tych fojercongach. A zajś jak kiery miyszko we swoji chałpie, to musi już na jesiyń sie o wongel starać, a w zimie niy umi se bez żodnej komedyje ponść z chałpy, bo zarozki we piecu zagaśnie i kaloryfer zamiast parzić po puk

Bebok - straszki śląskie

Bebok Starki i ciotki, opy i omy, somsiod i potka dobry znajomy, kożdy sztyjc straszy i yno godo, że zmierzłe bajtle, to bebok zjodo. Jak niy poschraniosz graczek z delowki, jak we Wilijo niy zjysz makowki, jak locesz, abo straszysz kamratki, jak klupiesz wieczor w dźwiyrze sąsiadki, to już cie straszom, że bebok leci. Zaroz wylezie i zeżro dzieci. Choć żejś go jeszcze niy widzioł wcale, bo sztyjc kajś siedzi som na powale, abo za ścianom szuści i klupie, abo spi w szparze w starej chałupie. Bebok w stodole, bebok je w rzece, a jak tam przidziesz, to łon uciecze. A je łoszkliwy, jak mało kiery, choć ni mo kryki, ani giwery. A jednak, bojom fest sie go dzieci, bo żodyn niy wiy, skoro przileci. Toż, kożdy dumo i rozważuje jak tyż tyn bebok sie prezyntuje. Czy łon je wielki jak kumin z gruby,   Abo, jak mrowca bebok łoszkliwy je mały, abo ciynki jak szpanga. Czy łon mo muskle i dźwigo sztanga, abo je leki jak gynsi piyrzi, abo si

Bajka o śwince po śląsku

Bajka o śwince                                     Babuć Kulo sie po placu babuć we marasie, rod w gnojoku ryje, po pije w kalfasie, kaj je reszta wopna i stare pająki, co się przipryczyły zza płota łod łąki. Gryzie babuć   wongel jak słodki bombony, po pije go wodom, kaj gebiz łod omy leżoł zmoczony. Woda zzielyniała, skuli tego bardzij mu tyż szmakowała. Zeżro wieprzek mucha,   ślywki ze swaczyny, po ym se po prawi resztom pajynczyny. Godali nom   oma, że nikierzi ludzie som gynau zmazani, choćby te babucie. Dejmy na to ujec, jak przidzie naprany, tyż jak wieprzek śmierdzi i je okulany. Śmiejymy sie z wieprzkow, ale wszyscy wiedzom- kożdego   babucia kiedyś ludzie zjedzą.