Knif na utopca

Knif na utopca

Boło to na wieczor za wsiom kole stawu,
szoł se z torgu du dom Antek wroz ze babom,
pełne tasze niesom, cojś se rozprowiajom,
widzom,że po stawie trzi szlajfy pływajom.
- Obejrz Antek szlajfy piykne utopione,
chyba ich ktojś wyciep! Ach, jaki czerwione! –
raduje sie baba i ku wodzie leci –
Jedna bydzie dlo mie, a te dwie dlo dzieci.
Jak yno podlazła, to narozki z toni
wyskoczoł utopiec i podlecioł ku ni,
ciągnie jom do wody, gymba mo jak żaba.
Już pod wodom głowa styrczono mo baba.
Antek wszystko widzi i leci jom bronić,
ale go utopiec tyż ciągnie ju toni.
Jednom rynkom baba flot za kudły łapie
z wody jom wytargoł z utopkiym sie szarpie.
Łoba wyskoczyli na trowa i teraz
Antek i utopiec łokropnie sie pierom.
Utopiec o zola ciepie przeciwnikiym,
za chwila zajś Antek puczy go strzewikym.
Roz jedyn, roz drugi ciągne w swoja strona.
Skąd sie w Antku siła naroz tako wziyna?!
Łoba majom bojle sine pod łoczami,
łobuch bolom muskle. Dziwy nad dziwami!
Aż w końcu utopka opuściły siły
i pado: - Przestońmy! Powiydz chłopie miły
skąd sie tako siła i moc w ciebie biere,
że sie tela czasu zy mnom tukyj pieresz?!
Downo bołbyś trupym w stawie utopionym,
chyba żejś chlyb jodoł dwa razy pieczony.
Łodeszoł utopiec i skoczoł do stawu
i zostoł som Antek na brzegu wroz z babom,
cali łogupiali jeszcze w trowie siedzom
myślom o tym, co im utopiec powiedzioł.
- Wiym już! – pado baba – Jak żech zarobiała
wczora na chlyb ciasto, toch sznitka wciepała
ze starego chleba, co boł rozmoczony
i skiż tego chlyb boł dwa razy pieczony.
Wiy to kożdy bajtel, że kto chlyb tyn jodo
pokono utopca, co siedzi pod wodom.