Zatrzymane w bezruchu

Zatrzymane w bezruchu do czasu aż wrócę.

 

szeroką ulicę zajmuje korowód.

czarno – białe dziewczęta

z aureolami dusz we włosach

w półkroku w połowie cyklu

przed pierwszym porodem

na granicy chodnika.

 

na śniegu plamy krwistoczerwone

jeszcze bez koloru.

na niebie ptaki zawisły

nie mogąc wykrzyczeć co tu się stanie.

nad głową wujka

czarny cień w kształcie cierniowej korony.

 

zwierzęta wywleczone

poza ramy zdjęcia

wywęszyły strach w ludziach

i szarą radość poranka

dlatego odeszły zaszyć się w norach

i w błogiej zwyczajności.

 

ludzie mogą przez chwilę

zatrzymać wzrok na papierze

i cieszyć się z tego

że przyszłość jest dla nich

mglisto-ciemną plamą.

 

 

Taki piękny mężczyzna w niemodnym ortalionie

 

a rozwiał go wiatr.

mówisz żeby chwytać go w dłonie

że jesteś wizytówką plakatem do zawieszenia

żyrandolem z żarówkami tryskającymi sztucznym srebrem.

 

ja zaś jestem pępkiem

do zawieszenia kolczyka z brylantowym oczkiem.

oboje jesteśmy światem własnym od początku bez końca

 

ale ja jestem ortalionem

chronię przed deszczem dopóki mnie nie przedziurawią twoje słowa.

potem będę żaglem i poniosą mnie myśli pożółkłe jak wydmuszki.

pióra kur które je zniosły rozwiał wiatr

 

dlatego pielęgnuję zdjęcie mężczyzny

którego nie znałam ale i tak chcę by był moim patronem

choć może był złodziejem albo świętym

ubranym w ortalion dla niepoznaki.

 

mógł być kropelką krwi na czyimś bucie

rozdeptanym robakiem

albo napompowanym balonem który odleciał.

 

może wcale nie istniał.

ktoś go wymyślił i umieścił w mojej głowie.

może to ty nie istniejesz w mojej głowie

choć chcesz wypełniać ją po brzegi do ostatniego splotu

tych dziwnych tworów nazywanymi neuronami w mózgu.

 

Nie patrz dziewczynko

 

w zbyt szerokim fartuchu

nie patrz swym pustym wzrokiem

utkwionym w moje sprzęty

które są dla ciebie kosmosem.

 

dziewczynko z odstającymi ramionami

w sztywnej jakli

masz jeszcze wojnę na twarzy

utkwiony szrapnel we włosach

nijakiego koloru.

 

przechodzą przez ciebie mężczyźni

w sztywnych czapkach

wszyscy chcą być wodzami.

wychodzą z twoich ścian

ze skrzyń na poddaszu

 

twój ojciec był jednym z nich

pierwszy dotykał twych włosów

ale nie wyczuł niczego

prócz miękkiego ciemienia

które należy chronić.

 

nie patrz dziewczynko

nie ma już pola z dyniami

wielkimi jak głowy koni

zjedzonych przez chłopców

którzy zrodzili się z krwi

po to by unikać wzroku

dziewczynek takich jak ty

 

i zrodzili się po to by palić

fotografie schowane głęboko

na dnie mojej wyobraźni.